Maatje Maarten

Maarten Meiners is 1 van de 5 overburen die begeleid wonen en waarmee mijn vrouw Karin en ik een bijzondere band hebben. Verjaardagen worden met volle overgave gevierd en we hebben bijna dagelijks contact.

Ik probeer mijn conditie wat op peil te houden door wekelijks hard te lopen. Dat valt natuurlijk op en Maarten, iemand die normaal gesproken niet erg op de voorgrond treedt, liet merken ook wel hard te willen lopen. Alleen op pad gaan  is voor Maarten geen optie. Vandaar dat we eens samen wat geprobeerd hebben.

Na een periode van opbouw slaagde Maarten er zelfs in om mee te doen aan de Posbankloop en 6 km onafgebroken hard te lopen. Toen de finish in zicht kwam raakte Maarten even beduusd van alle drukte en opwinding, bijna was hij gaan wandelen, maar na enige aansporing werd ook de laatste 100 meter in een rap tempo afgelegd. Als een ware atleet finishte Maarten, toegejuicht door zijn fans.

De eerste conversaties tijdens het hardlopen waren moeizaam. Maarten, geen grote prater, beperkte zich door ja of nee te zeggen zodat het soms wel een ondervraging leek. Nu zijn we enkele jaren verder en worden, tijdens het hardlopen, de hoogtepunten van de dag besproken. Maarten neemt tegenwoordig zelfs af en toe de rol van vragensteller over door te vragen wat ik die dag gedaan heb.

Helaas is het lang niet altijd mogelijk om samen 2x per week te lopen, het enthousiasme is er echter niet minder op geworden. Nog steeds gaan we samen op pad waarbij Maarten vaak voor de te volgen route kiest. We doen het wat rustiger aan en onderbreken het hardlopen soms met kleine wandelperiodes.

De mogelijkheid ontbreekt om met regelmaat te trainen. Op het moment is er geen sprake van veel conditionele opbouw, maar we zijn sportief en gezond bezig. Ik moet zelfs toegeven dat het voor mij af en toe ook een zetje is om te gaan lopen.

De Velpse bossen lenen zich uitstekend voor ons recreatieve hardlopen. Maarten kent inmiddels de wegen en paden. Nieuwe wandelpaden en afsluitingen worden benoemd en besproken, bij omgevallen bomen probeert Maarten altijd om mij te bewegen om de kettingzaag en de aanhangwagen te halen voor het hout. Rek- en strekoefeningen ontbreken niet, mocht ik het vergeten, dan herinnert Maarten er me wel aan.  De vaste strekoefening waarbij er tegen een boom geduwd wordt gaat altijd gepaard met mijn opmerking; “niet omduwen”! Het vaste antwoord, voorzien van een grijns om mijn te verwachten opmerking, is altijd: “Neuh…”

Maarten werkt momenteel in de groenverzorging, dat doet hij met veel plezier en ik hoor nu ook regelmatig iets over bomen, planten en andere groene wetenswaardigheden. Als “ons rondje” bijna voltooid is, komt het bruggetje van Jeruzalem in zicht, dat is ons eindpunt. Is er nog een beetje energie over, dan wordt het tempo iets verhoogd. Bij aankomst moeten we immers het thuisfront weten te overtuigen van onze sportieve prestaties.

In de zomer resulteert dit nog wel eens met een finish op het terras van Helmut en Marianne Meiners, als het een beetje meezit weet Maarten daar dan ook nog een biertje uit te slepen. Ik ben dan uiteraard wel zo beleefd om dat niet af te slaan.

Bert sprak over mijn inzet als vrijwilliger. Zelf ervaar ik het niet zo, het is inmiddels gewoon “ons ding”, we hebben er beiden baat bij en als blessures geen roet in het eten sturen, dan ga ik gewoon, als altijd, van tijd tot tijd 2x aanbellen aan de overkant en vragen of Maarten zin heeft om mee te gaan. 

Nog nooit is Maarten thuis gebleven omdat hij geen zin had. Sterker nog…..Ik krijg nog wel eens een “aanmaning” van Maarten om weer te gaan lopen. Laten we hopen dat dat nog lang het geval blijft.

Theo de Goeijen